.JPG)
Με κεντρικό σύνθημα: «Ο πολιτισμός μας στο προσκήνιο» η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αιτωλοακαρνανίας από τις 2 Ιουλίου 2009 έχει οργανώσει ένα φιλόδοξο πρόγραμμα εκδηλώσεων που απλώνεται σε κάθε σημείο του νομού. Το πρόγραμμα που θα ολοκληρωθεί στις 12 Σεπτεμβρίου 2009 καταρτίστηκε και υλοποιείται με τη συνεργασία των Πνευματικών Κέντρων των Δήμων, τις Δημοτικές Επιχειρήσεις, Πολιτισμού και πενήντα τεσσάρων πολιτιστικών και αθλητικών συλλόγων.
Παρουσιάζοντας την πρωτοβουλία αυτή ο Νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας έκανε λόγο για ένα «συγκροτημένο πρόγραμμα καλοκαιρινών πολιτιστικών και αθλητικών εκδηλώσεων, το οποίο καταρτίσαμε σε αγαστή συνεργασία με τους πολιτιστικούς και αθλητικούς φορείς, καθώς και τους δήμους του Νομού μας. Ένα πρόγραμμα το οποίο αγκαλιάζει ολάκερη σχεδόν την Αιτωλοακαρνανία και στηρίζεται αποκλειστικά στον πολιτισμό που παράγουν οι άνθρωποι της, οι δικοί μας άνθρωποι».
Αυτή όμως – η πιο στοχευμένη ίσωςσε θεωρητικό επίπεδο – δράση που έχει αναληφθεί ποτέ από την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση του Νομού, πραγματοποιείται εκπτωτικά ως προς την στόχευσή της Αυτές οι πρωτοβουλίες θα έπρεπε να οργανώνται με περισσότερη επιμέλεια και φροντίδα, αφού η προβολή της πολιτισμικής ανθρωπογεωγραφίας απατεί πέρα από τα ωραία λόγια κια γενναίες πράξεις. Πράξεις που να βγάζουν τους πολιτιστικούς συλλόγους από τη λογική του «Πανηγυριού» και να τους «μπολιάζουν» με μια διαφορετική αντίληψη τις πολιτιστικής δράσης.
Εδώ πρέπει να διευκρινήσουμε ότι σε τίποτα δεν διαφωνούμε με τα δημοτικά και λαικά πανηγύρια του τόπου μας, αλλά δεν μπορούμε να μην σημειώσουμε ότι στις μέρες μας, αυτά, από ημέρα γιορτής και κοινωνικής όσμωσης, έχουν μετατραπεί σε βλαχοgala επίδειξης και κοινωνικού ρατσισμού των «κονομημένων».απέναντι στην ένδεια αυτών που συμμετέχουν για να δηλώσουν απλά και μόνο το πάρον τους στην κεντρική κοινωνική εκδήλωση της τοπικής τους κοινωνίας.
Αξίζει εδώ να αναφέρουμαι τη μαρτυρία ενός γνωστού «πανηγυράκια», ο οποίος κάνοντας περισσότερο τη δική του αυτοκριτική για τον τρόπο της συμμετοχής του σ΄αυτά, μας είπε ότι «τα πανηγύρια παλιά γινόταν στο τέλος ή προς το τέλος της αγροτικής παραγωγής, για να γιορτάσουν οι τοπικές αγροτικές κοινωνίες τη χαρά της σοδειάς. Η κάθε οικογένεια έφερνε στο πανηγύρι τα δικά της προϊόντα, το δικό της αρνί, το δικό της τυρί, το δικό της κρασί και πολλές φορές το κλαρίνο του οργανοπαίχτη σταματούσε για «να πάει» το τραγούδι με το στόμα». Αυτή τη μορφή του πανηγυριού σήμερα οι τοπικές κοινωνίες, ίσως να μην μπορούν να την ξανακερδίσουν (δεν είναι τυχαίο το ρήμα εδώ). Από αυτό το σημείο όμως μέχρι τη σύγχρονη μορφή τους, το χάσμα θεωρούμε ότι είναι μεγάλο.
Για να επιστρέψουμε όμως στις εκδηλώσεις της Νομαρχίας και στον τρόπο με τον οποίο αυτές υλοποιούνται, θα πρέπει να πουμε, ότι είναι καιρός να γίνει, έστω και τώρα, αυτό που δεν έγινε στην αρχή. Ένα συγκεντρωτικό έντυπο αυτής της δράσης με τα πορτραίτα όλων αυτών των ανθρώπων που δίνουν καθημερινά την ψυχή τους και τον δημιουργικό τους χρόνο.
Με αυτό τον τρόπο, αυτό το εγχειρίδιο δεν θα είναι απλά ένα αναμηστικό έντυπο μιας κάποιας δράσης, αλλά το καταστάλαγμα και η εμπειρία των δημιουργών αυτού του τόπου, οι οποίοι έχουν και όνομα, και επώνυμο, και εικόνα, και απόψεις - στοιχεία όλα αυτά, που μια τέτοια πρωτοβουλία μέχρι σήμερα, ούτε τα ορίζει, ούτε τα αναδεικνύει, ούτε τα προβάλει, αυτό το «συγκροτημένο πρόγραμμα καλοκαιρινών πολιτιστικών και αθλητικών εκδηλώσεων, το οποίο αγκαλιάζει ολάκερη σχεδόν την Αιτωλοακαρνανία και στηρίζεται αποκλειστικά στον πολιτισμό που παράγουν οι άνθρωποι της, οι δικοί μας άνθρωποι».